Ziynet Eşyası Davaları, Alınacak Önlemler ve Kanunlar 4/4

İlginizi Çekebilir

1 Cevap

  1. hhhhhhhhhhhhhhhhh dedi ki:

    ben sizin yazdıklarınıza hiç saygısızlık etmeden birşey anlatmak istiyorum. lütfen okurken hiç bir yargınız olmasın lütfen.kadın yada erkek diye yani. eşim beni severek evlendim. evlenirken o kadar o kadar mutluydumki size anlatamam. ama eşimin bana davranışları, aileme olan davranışları o kadar aşalayıcı o kadar küçük düşürücü olduki size inanın anlatmaya burda satırlar yetmez. ama ben ona o kadar değer vererek o kadar özenle davranıyordumki Allah şahidim. çünkü sevdiğim adamdı eşimdi çocuğumun babasıydı. eşim eve ailemi istemiyordu. ve ben birgün o yokken şehir dışından annemlere gelen akramalarımı (birkaç kişi bunlar) ve babamı kardeşlerimi bize bir kahve içmeye çok ısrarcı olarak çağırdım. ve tesadüf hemen onların akabinde eşim geldi ve surat beş karış karşıladı onları sağolsun. benim kardeşimle çocuk elini uzatmasına rağmen elini almadı ve arkasını döndü. ve biz o gece tartıştık ve düşünün eşim bana benim dünyalara sığdıramadığım eşim ailemi bile bir kenara atıp evlendiğim eşim bana neler söyledi biliyormusunuz. sen benim işlerime karışamazsın sen kimsinki. ne kadar aklın varki küçücük beyninle bana hükmetmeye çalışıyorsun. bana hükmedemezsin. iki cihan bir araya gelse ben senin ailenle görüşmem. sende istiyorsan onların yanına gidebilirsin. sen dua et şu an hamilesin diyip üzerime yürüdü. yoksa senin kemiklerini kırardım dedi. çabuk yastığını al diğer odada yatıyorsun. benim yanıma gelmiyorsun dedi. bütün bunları benim herşeyim olan eşim bana söyledi. ve ben o zaman 7 aylık hamileydim. bütün gece ağladım. ertesi gün sadece kol çantamı aldım. işe gittim. işyerinde bütün gün ağladım. ve o saate kadar bir sefer bile aramadı. bende ailemin söylemesi ve çocuğumu düşünerek kiralık kasadaki takılarımı aldım ve annemin yanına gittim. (bu arada kasayı ben nişanlıyken açtırmıştım ve düğündeki bütün takılarımı oraya koymuştuk. ve ben kendi isteğimle eşimi kendi açtığım kasaya ortak ettim. çünkü benim eşimdi saklayacak birşeyim yoktu. ) ve benim çocuğum 2.5 yaşında ve eşim birtek gün bile ne beni ne oğlumuzu sordu. hamileliğim ve doğumumu annemin evinde geçti hep. oğlumun birsürü sağlık sorunu var ve ben bunların hepsini tek başıma göğüslemek zorundayım. şimdi gidenden hayır gelmez gibi o kadar rahat bir cümle kullanıyorsunizki. gönderene bakmak lazım. hangi aklı başında insan yuvasın öylece bırakıp annesinin evine gider hemde hamileyken. keşke ne benim yuvam böyle olsaydı ne de takılarım olsaydı. ben hala o günlerimi unutamıyorum ve hep ağlıyorum. mutlu bir yuvanın karşılığı hiçbirşey olamaz. lütfen yorum yaparken kimin neler yaşadğını bilmeden çok çok rahat şekilde yapmayın lütfen. bütün bu yazdıklarımın hepsine kurban olduğum Allahım şahittir.

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir